گلهای کاکتوس

بر کف, دست, زمانه؛
پیش, باد؛
ایستاده می کشیم ؛ فریاد, داد.
باد هم؛ گلهای ما را می برد.
حنجره ها می درد ؛
فریادرا هم چون گلان
پرپرکند.
پس چه باید کرد ؟
با که بایست گفت این رنج را ؟
داد و بیداد است ره چاره ؛
ویا ؟
پیش, پا ی باد ؛
سخت دیواری ز داد ؛تا آسمان
پی را درافکندن.
ه.س
۱۲ فوریه ۲۰۲۶
تورنتو

هوشنگ, سارنج

…روز آمده بود. برف, نو می بارید و آرام بر یال, تلبرفهای یخ بسته می نشست. آفتاب هم؛ ترمه ی زر بفتش را بر گرده ی ابرهای ستبر؛ گرما می داد . زیر, آن توده ی سیاه ؛ دانه های درشت, برف ؛ چونان پیاله های و ا ژ گون ؛ یا توپکهای قاصدکها ؛ چتر باز وار ؛ به سوی زمین شیرجه می رفتند.
در پستی ؛ کارهایی چند از ” ونسان ” نشان داده می شد. در آن کارهای جادوگرانه غرق شده بودم. در تنم گرمایی تندی گرفت. و از میان, رگ و پی ها؛ پخش شد انگار سرب یا آهن, گدازان در قالب, ریخته گری می ریختند. دیدم یک تابلو به اندازه ی شهری بر دوش, تابلو کشان, جامه ی جشن پوشیده سوار بود. همه با لبان, گچی و چشمانی شیشه ای با سپیدی باریک و سیاهی پهن.ها ج و واج به آ سمانکرانه ی دور دست نگران .از هر پلکی گلفشهنگی آ ویخته . آن تندیسه ها به کجا میرفتند ؛ نشانی نبود. یاد, یخزده ام از گونه ی کار کرد, چرخدنده های کوکی کار می کرد. نگرش هم از گون, شنیدن بود. یا گفتار که هواسان ؛ برتن؛ می نشست. برفاب ؛ از لای مو های سر فرو میرفت تا به ریشه ها برسد. به سان, پیاله های قهوه در دالان, گلوهای نبریده. هر سر تا پا سیا ه پوشیده؛ پرچمی سپید هم در دستی داشت که با رنگ, سپید چیزی بر آن نبشته بودند. نویسیده بودند که شاید کسی بخواند. تندیسواره ها ؛ از سنگ برون جسته می نمودند. که تنها از زخم, تیغه های بران و خوناب, پولاد سازی ؛ هستی گرفته بودند. می شد که شده باشد. با آن رنجنامه ایکه با خود می بردند. بادی می وزید خاکناک ؛ در رنگهای سپید و سیاه و بر پوستهای جوان و قوام نه یا فته ؛ تبیره می نواخت. بادی که از سر توپ, شال, گداز بریده شده بود. یا از نیستان, بیزاری ؛ تا باز گشتشان به نیزار, نیزاریان . ” ونگوگ ” هم از بیمارستان , شهر , ” ارل ” زهر خند ها را شنیده بود . و تمامی پیوند ها ی هستی را در کشیده ی وا ژ ه های گسستگی دار , خمیده و مار پیچی نگاریده بود. تمامی کشتزار های زرد و تمامی دهانهای خشکیده ؛ سرو های تا شده ؛ و فریاد های در باد. و فرورفتن در آب یا هم خا ک . و جا یی هم افشاندن, دانه های سرب از لوله ی تفنگ, خود بر تن, بی لاله اش.کولبران, تا بلو کش ؛ در راهرفتن نبودند . سر انجام به سپید جامگان رسیدند. که در کنار چالکند هایی تازه کند ؛ جام در دست پایکوبی می کردند. و رامشگران نیز بوی خوش , نواختن را از تا رهای در بند, دیوار, زندانهای موزه ها آزاد ساخته بودند. و بر پوستهای فراورده های توپوز سازان استاد ؛سخت می کوفتند. و موژی ز نواخت , بو و رنگ و سبکسری سنگ؛ بر پوستها می خلید. و آوازی نرم؛ از جنم, کرباسهای بومی از تاریکی می ترا وید. سرماهم پشت, دروازه های دریده نشسته بود بر شاخ , هر خاکریز , بلند, گوری شماله ای پیلی (باتری ) می سوخت. با روشنی مرگی . در سماور ها سرب های اstehsaly می جوشید و در قو ری ها ؛ خون؛ دم می کشید . گنجایی در گور خوابی ارز یابی می شد. بجز مس و آهن و سرب ؛ گوشت هم؛ چکش خوری دانشی ؛ پیدا کرده بود. سپید وسیاه در هم شدند رنگهای سبز و سرخ, پرتو های زبر آ سی (شفق قطبی )یا تخته شستی ؛ یا ؛ یالهای بلند, سمند های رها ی سر کش؛ سمکوبه های سندانشکن؛ آ ذر خشی همه بانگ؛ ابرهای سیاه ؛ رگه ای از آ تش, توفنده ؛ یک پیکر, همه اندیشه؛ وهمناکتر ازرسر خی خاور ی باختری ؛ آپاختری ؛ نیمروزی.
ه-س
ششم, فوریه ۲۰۲۶
تورنتو

همه با هم؛
برنده شدیم؛
جام, شرنگین, تلخ را.
در کا شت, لاله به شورستان لوت.
آن شتران, لوک, تشنه هم؛
در پی آب ؛
خار نوشیدند.
و پای هر بوته ی تاسیده ؛
گریستند؛ زار.
ای ناقه های سینه زن
بر آن همه تپه های شنی؛
با چشمان , آ سما نی؛
یاد آورید ؛
روزی که باران با رد؛
تاسیده گلهای تشنه ؛
دوباره سبز می شوند.
رعناتر ؛قد بر می کشند
روشنتر؛ شوره زار را درخشان می کنند.

ه.س
۲۰ ژانویه ۲۰۲۶
تورنتو

هوشنگ, سارنج

پدر با چهره ای استخوانی و کشیده ؛ روی پله ی پیش اتا خ ؛ ایستاده ؛ دست بر سینه؛ دخترش هم یک پله پایینتر . ما چهار برادر نیز ؛ زیر, نگاره ای از یک روستای کاهگلی تا خ خر پشته ای بر آمده در رنگهای کویری ؛ سخن ماسیده در کاسه ی دهان؛ سیاه و سپید , ۶ در ۱۰ عکسی کهنه ؛ چسبیده بهم نشسته ایم. آن سوتر؛ فرای آبگیر, سنگی ؛ مادر با موهای مشگی تابدارش ؛ ایستاده و به تارای درخشان؛ بیرون از لایه ی دید, ما ؛ می نگرد. اکنون دور از بازه ی فرتوره ی گرفته شده ؛ من به آن زمان میخکوب در آن آمیختگی سیاهی و سپیدی بر کاغذ مانده از هستی را می نگرم. مات, مات ؛ با گردنی به باریکی بندی از ریسباف و بازوانی یخین , مشت زیر, کتف پنهان واویختگی پا هایی که فاصله ها را در نمی یابند. در فرتوره ؛ گلدانهای شمعدانی ؛بر دیواره ی سنگی آبگیر نشسته اند. رنگ باخته ی خا کستری ؛ نرمتر از کهنگی .

از کوچه های خاکی؛ بخاری یخبسته ؛ بیرنگ و جدانشدنی ؛ بر می خا ست . با گلما یه ی های روندی پخته که از دهان, تنوری گدازان در هم پیچیده بجوشد. در فرتوری به پهنا وری چشمی نه بینا در تاریکی شبی بی ستاره ؛ آب نا یابتر از خا ک و خاک در ویرانگی شنا وری ماهی خاکی .یا ؛ آجر تر از خشت های هزاران ساله ی با بلی . بوی تریاک, اوباریده (بلعیده )از دهانهای گرسنگان, شنزاری بویناکتر از پشت, انباشت, دیوارهای خفته بر هم از توفند, شنهای روان و تشنگی .هلهله ای از زیر و زبر آمدگی ی همه چیز ؛ بر می جست بی در هم فرو رفتگی یا؛ چسبندگی. ومن به هوا می جستم ؛ چون غبار و فرود می آمدم جان وار. نه سرد و نه گرم. بالاتر و فرا تر از کویر. خانه های مانده از فر مانی ؛ اشکوبهای ششبر ؛ زیر, بامهای کوتاه و بی کف؛ چرخ دولابی به سوی آسمان و ژرفای زمین, شنی ؛ می چرخیدند لایه های خشتی گلی ؛ با سر و کو لهایی بی لب و دندان بی شکستن و درا نش یا خونریزی بر استخوانبندی های پرا کنده می پا شید. دشمنی ؛ پروانه وار ؛ پر می زد. و بی آوایی جان خراش ؛ یخ آسا ؛ بجای لایه های ریخته می نشست.
با دو کف, دستانم پروانه ای را به دام انداختم. سردی بالهایش ؛ تا پوستهای بی حس, پاهایم نشست. در میان, باغچه ی دروا ی زیرو رو شده ؛ تک در خت, گل ابریشم؛ پا یا نیترین دم رویانشی را می کشید. و بذرهای خود را تیر اندازی می کرد . گلهای رز که هر دو دست, پدر را ریش کرده بودند با تیغاله ها ؛ هنوز بوی خا کستری تر و تازه ی باغ, کشاورزی دستگرد را می دادند و همچنان دست های خواهرمان بوی سبز و گلسا ری و خستگی .
بی سترسایی (بی حسی )تا زیر, زانوانم بالا آمد. مرگدارویی فرتوری در کار بود می گفتند شهر را بایستی رهاکرد و رفت. کویر, سگزی که خود پایانش ستاره ای بود ؛ نزدیکتر آمده بود . تا زیر, سایه های گنبدهای پیروزه ای ؛ آن ما لیده ها در کاشیهای باورمندی و خشکانده شده در آتش بیدادگری ی ی ها.
پدر چه را می نگریست ؟ رو به آسمان با سبیل های تا گوشه ی دهان کشیده. او به سنگ شدن, آب در آسمان و آبگیر, دیواره سنگی پیش پایش ؟چه گردن باریکی چه گودال ژرفی ؛ زیره خرخره دارد. چه مهر بانی جاودانه خشکیده ای ؟ چه ها ژ, (تحیری )بی زبانی . چه سایه های فراوانی میان, موهای خا کستری اش.چه چا نه ی سپید ریشی ؟ گویا سر, سخنگویی ندارد.
همه در فرتور, خا کستری ؛ ماسیده خنده؛ میخکوب, زمان شده ایم. یکی پیش از فرو پاشی, پایی زنده را بر سر, زانوی چپ نهاده هنوز ؛ نشسته است.

ه.س دوم سپتامبر ۲۰۲۵
تورنتو.