گلهای کاکتوس

دی بر سر هر کشته دو صد شیون بود
امروز کسی نیست که بر صد گرید. ( جمال, کمال, اصفهانی )

کس نباشد گریه را ؛
بر کشتگان .
سازه ها را ماننده است.
بر سوگیان.
اشک ؛ خشکیده به چشمان؛
بس گرستند؛
مادران.
بر سرای گل؛
به دشت, نرگسان؛
شوره گز روییده شد.
آسمان ابری ندارد بارور؛
جز؛
غبار , خا ک, خیش.
تا بگرید زار بر آن شوره زار.
چشمها تاسیده و تاریکسآر ؛
نا ودیسان ؛ چکه های اشک دارند ؛
از نم, خا ک, گلان .
کیست آنکس ؛ تا بگوید؛ خوار خو ار؛
دیگ اگر بر من نجوشد تا زمان
کله ی سگ جوشدش اندر میان ؟

ه.س
۱۳ نوروز, ۱۴.۵
تورنتو

نگاره ای ;
ز , اژدهای سهمناک؛
به نوک, تیز, چوبکی ؛
ز,نای ؛
به ساحلی شنی ی آب, پهن ؛
نشسته بود.
نه تاب, جنبشی ؛
نه زندگی؛
که ناگهان وزید تند بادی ز, کوهسار.
جانمند و موژ ساز.
وز؛آن فرو نشسته آب, پهن ؛
سترگ مو ژ ی ؛ کف آلوده کام؛
بر آن نگاره وش ؛ خزید.
به راه, بازگشت, مو ژ ؛
ردی از آن هرا سه ی چوبین نما ؛
نمانده بود.
ه.س
۱/ مارس /۲۰۲۶
تورنتو

این سال ؛
نوروز ؛ از ترس, سیاه سال, سرد, تیر زن؛
در پشت, دروازه های شک؛
وامانده است.
بر فرش, برف؛
همه گلهای یخ ؛
سر تا به پا ی ؛
بلور آجین .
گلهای حسرتی؛
سپید و باخته خو ن ؛
در کنار, سرو های تندر افکنده ؛
نه سبز؛
با حلقو مها ی دریده ؛
نفرین به پیرزن .
ه.س
۲۷ فوریه ۲۰۲۶
تورنتو