کوزه ی بد اقبالی بود.
که؛ آرام نداشت
یکجا هم؛ نخفت.
نخستین بار در نهروان
سپستر ؛به انتقام, قایر خان
جانش گرفته شد.
باره ها
سمکوب, نرم ؛گلخون, شمشیر؛
خاکخشت؛
یا پله پای شاه, قجری .
سر انجام به یونجه زار های ” ری “بالید.
اکنونیان هم ؛
دست, یار را
بر گردنش ندیدند.
به دارش آویختند.
دار آویز ؛ رسن گسسته ؛ فرو افتاد.
نه بر دامن, نیلوفران
نه بر استخو انخاکهای ” حسنک ”
بر فرشی از سیمان, مسلح .
کوزه شکست و از هم پاره پاره شد.
سفالش ؛ به این زودیها ؛ خاک, کشتزار نمی شود.
ه-س
سیزده اکتبر, ۲۰۲۱
تورنتو