دسته: نوشته ها

هوشنگ, سارنج

دیگر شهری از کرانه های مدیترانه ای ” ما لا گا ” ؛ نرخا ؛ می باشد. پارکینگها ؛ خوراکی فروشیها و پهنه های کرانه ای ؛ همه در دستان, گردشگران, رنگارنگ پوشیده ی تابستانی در یا گرد بود. چشمگیر تر از همه ؛ همان کوچه های باریک و خانه های گلنشان و نگاره های هنرمندانه ی بر در و دیوار و پشت, پنجره ها ؛ که تا نزدیک , تارک, کوه ؛خزیده ؛ می باشد. در بازگشت از تار , تنیده ی کوچه ها بر شیبهای نا آشنا؛ چشمان از دیدن آنهمه باغ و سبزه زار و گل؛ سیر نمی آید.بوستانهایی با کرانه بندیهای سنگچین و نیمگرد در ساماندهی شیبها و آب بندی خاکریزی شده. دستورزیهای باغسازان, استاد. بریدن, راه ها و هموار سازی و آماده سازی زمینهای دامنه ای برای سازه های خانه ای و ویلایی با پنلهای خورشیدی. دلم می خواست برشیبها بدوم تا بوستانهای فرودستتر تا دریاه سبز, همه ی گیاهان تا آسمان تا آب, نیلی رنگ تا خانه های سپید کاکل تا رنگین کمان تا چشمه دیمه ی کوهرنگ. …
اسپانیا ؛ در زمینه های هنری گذشته از ادبیات و معماری و نگارگری ؛ از سر زمینهای سر آمد , موزیک , جهانی هم می باشد. پشتوانه و روایتگر , هر رویداد, تاریخی -آیینی -ورزشی ؛ میهنی ؛ شهری ؛ روستایی ؛ زبان, رسا و جهانی پیشرفته ی موسیقا ایست. از آن سر زمین بسیاری هنرمند , هنر آفرین در زمینه های ؛ اوپرا و سمفونی و نوازندگی بر خاسته اند. در سده ی شانزدهم ؛ کمپوزرها؛ گونه ای اوپرای سبک آفریدند به نام,zarzuela که آمیزه ایست از خواندن ؛ سخنوری و موزیک. سالهای ۱۹۰۰م بهترین نوازندگان ,سلیست و “آندره سه گو ویا ” را به جها ن ارزانی داشتند.
آواز خوانان, فولکلوریک و رامشگران ؛ همواره مورد, دلبستگی و بازیگران, بنیادین, زندگی بوده اند. و مردمان, هر بخش ؛ آوازهای خود و رامشگریهای ویژه ی خویشتن را داشته اند. اجرای ساز و آواز هایی با گیتار فلامینکو ؛ یا رقصهایی مانند,bolero و fandango یا flamenco آوازه ی جهانی دارند. …
پشت, بار, ” درازگوش سپید ” ایستادیم. کوچه را آب, باران شسته بود . ساعت, ۷/۵ گیتاریست, فلامینکو ؛ آغاز به نواختن کرد با توان, یک خلبان .گوشنواز و زیبا و پرکننده ی گنجایی سکوتی بلند و پر معنا . صحنه ؛ یاد آور, زورخانه های ایرانی بود ؛ بی رنگی از ریا ی دشمنی یا رشک ورزی یا رنگی از حس, آزیانه ی ددمنشی . چهار سویه نشسته بو دند و در میان , نوازنده بر سیمها با انگشتان ؛ زخمه می پاشید و از آسمانه ی گنبدین ؛ بازتابش فرو می ریخت. بارآن , حس و حال ؛ مردی باریک و سراپا ؛ مالامال از استادی خفته در ماهیچه ها و اندیشه ای پرورش یافته پشتیبان, کار بست, جنبش های دستها و انگشتان و بازوان در چپ و راست که به پاسخگویی زخمه های نالشگرانه می پرداخت. آرام آرام پاشنه ها کوبه های افسانه گویی را افزود و شوری که در ژرفای اندامهای بهم پیوسته نشسته بود را درهوای آن زورخانه ی سپنتایی و گیج و مات و کرخت شده بیخت .
سایه وار ؛ دختر, مرد, آفریننده ی ستیز, تا وو س ها ؛ به صحنه افزوده شد. و سپستر ؛ سه مرغ بهشتی بیرون از فضای من و مایی ؛ با زخمه های پاشنه پاسخگر, پنجه گر بودند تا به رسیدن, اوج, خلسه ی دریافت؛ و فریاد, فراخوان از ژرفای خاکی خاک تا بلندای هوشیاری و شنیدن, پیام؛ برابری و برادری جهانی .
فلامینکو سبکیست که از بهم پیوستن, فرهنگهای گونه گون پدید آمده است. گونه ای از موزیک و پایکوبی وفغند که سر چشمه ی بنیادش ؛ کولیان, اسپانیایی می باشد. و ؛ نیز آشکارا رگه های نموداری از موسیقی عربی مور های شمال, آفریقا که نزدیک به ۸۰۰ سال بر بخشی از این سر زمین فرمانروایی داشتند دیده می شود. بویژه در گردش دستها و پاها و خمش های اندامی که یاد آور, نرمش, مارگونه ی پایکوبیهای رقصندگان , عرب است. این نرمشها ی آرام عربی در فغند اسپانیایی , از فراز تا فرود شمشیری ؛ تندری ؛ چکشی نماد, یورش پلنگانه و نیزه پرانی بومیان آفریقایی و زخمه های پاشنه ای می تواند یاد آور, خشم, فرو خورده ی بر رگ, جان نشسته ای باشد که در موسیقی سیاهپوستان و سر زمینهای آمریکای جنوبی هم دیده می شود. …

هوشنگ, سارنج

…سر راه, مالاگا _ شهبندری پر شهروند و چشمگیر, اروپایی ؛ زاد گاه, پیکاسو نگار گر نامی ؛ کهنه سرایی با پشتوانه ی ۲۸۰۰ سال زیستمندی انسان ؛ که فنیقیها ؛ با نام, ” مالا کا ” بنیادش نهادند و از شش سده پیش از میلاد کارتاژیها بر آن بندر دستیابی داشتند؛ و از ۲۱۸ ق-م جمهوری روم بر آنجا چیره شد و نزدیک به ۸۰۰ سال هم با فرمانروایی عربها سرکرد تا شاه, کاستیل رهبری آن را به دست گرفت.
شهری نه چندان بزرگ ولیک زیبا و دیدنی benal madena بر شانه ی مدیترانه ؛ تا بلندای تارک, کوهی ازخاور تا باختر کشیده است. تمام سبزه و پر گل با خیابانهای باریک زیر, سایه ی درختان و پیدایی در یا از سینه کش, رو به بلندی ؛ از هر کجا.
سازه ای یادمانی و بی مانند بر زمینی تخت و هموار شده به هزینه ی “استفن مارتین ” پزشک, کارشناس زنان ؛ پس از پنجاه سال کار در آمریکا و بازنشستگی و باز گشت, به میهن ؛ ساخته است. از دور شکوه, یادمان, کریستف کلمب؛ دیده می شود که سر از دیوارهای آن دژ , هنری ؛ سر افراخته است. از دروازه که پا به درون می گذاریم؛ بیننده ی همکاری سرایندگان, سمفونی سنگ و سیمان و آجر ؛ در کاربست, یک مهازی شگفت انگیزو جانبخشی به انجماد,آرمانی ؛ هستیم. داستان ؛ در رج رج, دیوار چینی و تندیسها ؛ چنان گسترش یافته ؛ که دیوارکهای زندگانی زندانی در ترس و بیم, و گام بر داشتن و رفتن و دیدن را درهم فرو ریزاننده و باز گویی راستیها را به نمایشی جانمند و آموزنده ؛ گذاشته اند. دکتر استفن بازگو (راوی )و گرده پرداز (نقشه کش )و دو استاد, والاد گر (بنا )با خمیر مایه ی دلبستگی و استادی ؛نامه ی سفری اسطوره ای را ؛ نوشته اند. بر ایوانی از زیر انداز, آفتاب , کرانه ای و مهتاب شبهایی در همسایگی “پگاسوس “در بازه ای دورتر از عمر , آدمیان. (پگاسوس کهکشان اسب, بالدار که بیش از دو میلیون سال نوری از زمین بازه دارد. ) نگرش بر هر پاره از آنجا ؛ خوانش, یک ترانه از ترانه های فرزانی (حکمت آموز ) خیام است. که بر سر, “دلیری “و گربزه کار کرده اند. و هر کجا که رد, ماله و تیشه آشکار گردیده ؛ بنمایه اش؛ دلبندی بر زیبایی و خرمیست; و از سفر بیباکی می گویند. گیاهان, دریایی ؛مرجانها و مار های غول آسای دریایی؛ پابستهای نیرومند, نگهدارنده ی تاخهای کمانی ؛کنگره های نمادین و ستونهای گوتیکی با نوکهای سر نیزه ای خلنده ؛ به سوی کهکشانها ؛ برجهای ستبر پایه ی نگهبان, سترگی ؛ سر در های سختی یاب ؛ کشتیهای بادبانی بر سر موژ ها با لنگر, نمایان (نماد, جنبش و رفتن )همه و همه یاد آور, سفری یگانه و بر جسته از فراسوی انگاره های شاعرانه در جامه های فاخر, رویدادی رو در رو می باشد. چنانکه بینندگان همراه, داستانسرآیان به ژرفای سختی رخداد می غلتند. .
” کاستیلو دو کو س مارس ” با ۱۵۰۰ متر بوستان و سازه ی یاد واره ؛چشم اندازی دریایی و سبزه زارانی بس زیبا ؛ از ۱۹۸۸-۱۹۹۴ م هفت ساله ؛ با پشتکار,جانانه ی دواستاد, بنا و هزینه ی یک پزشک, میهن خواه بر پا شد؛با شناسنامه ی بزرگترین یادواره ی جهانی که؛ کوچکترین کلیسای (۱/۹۴ متر, چهار بر )روی زمین را هم در بر دارد.
کریستف کلمب؛ در, خانه ی هر دارایی را زد ؛ مگر او را در را ه, یافتن راهی به هندوستان یاری دهند و نشد. سر انجام شاه فردیناند و شهبانو ایزا بلا ؛ او را یاری دادند. کلمبوس با سه کشتی با نامهای nina ؛pita وسا نتاماریا ؛ از جزایر, قناری ؛ رهسپار شد و پس از ۳۳روز از کژراهه ای به جزایر ایگوانا بسیار دور از هندوستان ؛ سرزمین نو یا آمریکا را ؛ یافت. پس از آن ؛ اسپانیایی ها نخستین راه,مال, خودم مال دیگران هم از من را به باخترانیها ؛ آموختند.